Doomguy heeft een lastig leven. Nadat hij de aarde van de ondergang wist te redden in Doom Eternal, blijkt zijn strijd nog steeds niet gestreden. In de eerste aflevering van de The Ancient Gods-uitbreiding gaat hij opnieuw een legioen demonen te lijf en krijgt hij het antwoord op enkele vragen die, om eerlijk te zijn, niemand ooit gesteld heeft.
Expansion packs hebben heel wat doelen. Ze breiden de game uit met nieuwe mogelijkheden, vaardigheden of maps, vertellen een nieuw verhaal of zijn een manier om de werkpunten van de game aan te pakken. Met DOOM Eternal: The Ancient Gods Part 1 zegt id Software dat het de kritieken op DOOM Eternal gehoord heeft… En dat het hen niet veel kan schelen.
Neem bijvoorbeeld de Marauders. Deze vijand kreeg heel wat kritiek over zich heen, omdat hij het speltempo volledig veranderde. Id Software hun antwoord hierop: meer Marauders. Veel meer Marauders. Soms zelfs meerdere Marauders tegelijkertijd. Je hoort het al, The Ancient Gods is allesbehalve makkelijk.
De uitbreiding begint aan hetzelfde tempo als het laatste level van DOOM Eternal zelf en gaat zelfs nog een paar versnellingen sneller. Van in de eerste minuten neem je het op tegen Pain Elementals, Hell Barons, Cyberdemons en Archviles.
Je vecht je een weg doorheen drie levels met als doel: God vermoorden. Ja, dat las je goed. Een van de commentaren op DOOM Eternal was dat de game zich te serieus nam. Ook met die commentaar veegt de ontwikkelaar nu z’n voeten: The Ancient Gods gooit met vage termen, maar het verhaal wordt er zeker niet interessanter op.
De levels zijn van hetzelfde kaliber als die uit de basisgame, met afwisseling tussen puzzel-platform stukken en strakke shootergameplay. De actie voelt nog altijd aan als een choreografie van dood en ontploffingen. De game gooit je regelmatig combat arenas in waarin je meerdere golven aan demonen moet afslachten. De game doet z’n best om de spanning hoog te houden, maar slaagt er niet in om de eentonigheid tegen te gaan.
De drie levels van de DLC hadden ook perfect uit de basisgame kunnen komen: niets voelt erg memorabel aan. De actie wordt opnieuw ondersteund door een symfonie aan gitaren en ander heavy metal-tunes, al zijn deze dit keer niet van de hand van DOOM-alumnus Mick Gordon. De eer gaat deze keer naar Andrew Hulshult en David Levy. Deze twee doen een meer dan verdienstelijke poging om Gordon z’n stijl te emuleren. Het verschil is merkbaar, maar zeker niet storend.
