Het god game is een genre dat al een tijdje verlaten en vergeten lijkt te zijn door ontwikkelaars. Ubisoft verwees dan ook wat graag naar een van de absolute iconen in het genre, Populous – van de hand van ons aller Peter Molyneux – om gamers warm te maken voor From Dust. We kunnen eindelijk nog eens voelen wat het is om de rol van de almachtige schepper op te nemen, een kans die we natuurlijk maar al te graag grepen. Toch bleken onze krachten beperkter dan verwacht.
In From Dust controleer je ‘The Breath’, een gezichtsloze geest die aanbeden wordt door een stam van gemaskerde inboorlingen. Waar je in een doorsnee god game zou verwachten dat je deze mensen kan bevelen en je op jouw wenken kan laten bedienen, is dat allerminst het geval bij From Dust. De krachten van ‘The Breath’ zijn immers louter toegespitst op het manipuleren en structureren van de natuurelementen rondom je, maar hebben niet rechtstreeks vat op de vaak weerloze bewoners. Toch hebben je ingrepen in de natuur en haar geologische structuur een enorme impact op je aanbidders.
Orde in de chaos
Dankzij ‘The Breath’ kan je met je linkertrigger elementen als zand, water en lava opnemen en controleren als een gigantische zwevende bol massa. Door de rechtertrigger in te duwen laat je de massa opnieuw de vrije loop en manipuleer je zo de spelwereld. Zand loslaten in ondiep water creëert bijvoorbeeld een brug, terwijl water loslaten in los zand een eroderende werking heeft. Gloeiend hete lava die je verzamelt uit de mond van een kolkende vulkaan zal dan weer verstenen wanneer het in contact komt met een koude omgeving, waardoor je muurtjes kan bouwen. De impact van de geologische elementen op elkaar is erg intuïtief en het is de drijvende kracht achter From Dust.
De singleplayermodus van het spel dropt je in onherbergzame territoria die je volgelingen willen koloniseren en beheersen. Op elke map staan ettelijke totempalen verspreid, waarrond dorpen kunnen worden gebouwd wanneer er genoeg volgers in de buurt zijn. Het is jouw taak om ervoor te zorgen dat je de omgeving op zo’n manier aanlegt dat er bewandelbare paden ontstaan naar elk van de totems, zodat de inboorlingen er op een veilige manier geraken en zich er ook permanent kunnen gaan vestigen. Het bewoonbaar maken van de dorre spelwereld op een duurzame manier is allesbehalve simpel, want de natuur gedraagt zicht behoorlijk woest.
Bijbelse taferelen
Tsunami’s, vulkaanuitbarstingen en bosbranden zijn schering en inslag en je zult vaak niet genoeg hebben aan het opwerpen van een degelijke dam of het voorzien van een voorraadje bluswater. Gelukkig kun je over extra krachten beschikken, die vrijgespeeld worden door bepaalde totems op de map te veroveren en er een dorp omheen te bouwen. Op die manier kun je bijvoorbeeld voor extreme hitte zorgen waardoor het meeste water zal verdampen, of zal je in ware Mozes-stijl zeeën tijdelijk kunnen doen splijten terwijl je volgelingen zich over de zeebodem een weg laten banen naar de overkant.
De manier waarop From Dust het spel van de natuurelementen weergeeft is erg herkenbaar, zij het wel enorm versneld en met zin voor dramatiek. Geen van de levels heeft een echte timer, maar toch zal je je – vooral naar het einde van de singleplayer – vaak moeten haasten omdat er bepaalde getimede calamiteiten zo’n destructieve impact hebben dat je ze nooit nog te boven kunt komen. Vaak zul je dan ook bepaalde levels moeten herstarten en je afvragen of je nu de juiste tactiek (maar dan te traag) aan het volgen was, of je het helemaal over een andere boeg moet gooien. Vooral tijdens de latere levels werden we geconfronteerd met het feit dat we na meer dan een half uur spelen genoodzaakt waren om helemaal opnieuw aan de map te beginnen omdat de situatie van de bewoners helemaal uitzichtloos was geworden.
