Het in 1979 verschenen Star Raiders geldt voor de oudere gamers onder ons nog steeds als een genrebepalende game. Ondertussen zijn we een dikke dertig jaar verder en brengt Atari ons een reboot van deze oldskool space shooter, reden genoeg voor ons om het spel eens stevig op de rooster te leggen. De uitgever beschrijft deze versie als een eerbetoon aan het origineel, en we nemen jullie graag mee op reis doorheen het spel om samen te ontdekken of het de schoenen van zijn voorvader kan vullen.
Deep Space…Nein?
In Star Raiders kruipen we in de huid van Talon, een jonge rekruut die ten strijde trekt om de mensheid te beschermen tegen de Zygons, een stelletje buitenaardse schepsels die ons ras willen uitroeien. Om dit te verwezenlijken hebben we natuurlijk een ruimteschip nodig en niet zomaar ééntje, we gaan meteen aan de slag met een fighter die kan worden gemoduleerd in drie verschillende standen. De eerste mogelijkheid is de assault-modus, waarin je achter vijandige schepen aan kan jagen terwijl je warmtezoekende raketten op hen afvuurt – die wel helaas zelden hun doelwit weten te treffen. De turret-modus lijkt op het eerste zicht dan weer een betere optie, maar hier kampen we dan weer met het feit dat we zo goed als immobiel zijn en op die manier een open doelwit zijn voor de vijand. Tenslotte is er nog de assault-modus aangekomen, welke eigenlijk de beste van de drie is. In deze stand kunnen we aanvallen ontwijken terwijl we de vijand aan gort knallen.
Dit is echter niet voldoende om de gameplay naar een hoger niveau te tillen, want de controls voelen namelijk erg stug aan en wanneer je op je eentje tegen een overmacht aan de slag moet, ben je maar beter wendbaar – niet dus. Gedurende de strijd moeten we ook nog rondzwevende meteorieten zien neer te knallen omdat deze de nodige credits opleveren, die we nodig hebben om onze wapens te upgraden. Wanneer we deze toepassen op de verschillende wapens zal je hiervan helaas weinig merken tijdens de gevechten, wat het gehele upgrade-concept eigenlijk zo goed als overbodig maakt. Naast onze wapens kunnen we onze zwevende strijdkar trouwens ook voorzien van bots, die opnieuw geen echte meerwaarde bieden.
Respawns & kleine letters
Buiten hetgeen we in het begin van deze review al vermeldden over het verhaal, hoeven we niet te hopen op enige diepgang in Star Raiders. Bij aanvang van het spel stelt ons personage zich even voor terwijl hij ook de leden van zijn team in de verf zet, maar gedurende het gehele 'avontuur' zullen we verder geen snufje aan persoonlijkheid ontdekken. Alles en iedereen is gewoon te steriel, waardoor we ons erg moeilijk in deze titel kunnen inleven. Ieder stukje tekst wordt trouwens enkel via het scherm gecommuniceerd, want buiten de (stuntelige) voice-acting bij het introductie filmpje van Star Raiders zal geen levende ziel ons verder nog aanspreken. Nog een detail: de geschreven tekst op het scherm is zo klein dat je uit de zetel zal moeten kruipen om deze te kunnen lezen.
De omgevingen zien er in ieder level dat je speelt nagenoeg hetzelfde uit en gaan dus snel vervelen, al worden de ruimtetuigen en andere rondzwevende elementen mooi weergegeven. Tijdens de gevechten worden kleinere vijanden wel gereduceerd tot driehoekjes. Deze gaan van groen, over oranje tot rood, naarmate de afstand waarop het toestel zich bevindt. Keuze tussen moeilijkheidsgraden krijgen we ook al niet. De moeilijkheidsgraad van het spel ligt vrij hoog, maar dat wordt eigenlijk tenietgedaan door het oneindig aantal respawns die je ter beschikking hebt.
Zo mag je tijdens een missie nog honderd keer sterven, dit zal geen enkele invloed hebben op je statistieken en dit doet iedere mogelijke uitdaging teniet die het spel zou kunnen bieden. Qua audio is Star Raiders ook geen hoogvlieger, want zo is de achtergrondmuziek nauwelijks hoorbaar en lijken de wapengeluiden niet correct te zijn afgestemd en zullen deze letterlijk door de boxen van je televisie kraken. Op dit vlak valt het spel eigenlijk compleet door de mand.
