Het moet niet altijd gaan om pijlsnelle bolides, Griekse goden of vechtersbazen die elkaar compleet in de verdoemenis meppen. Nee, de game die we vandaag bespreken draait om een pluizig beestje dat zonder slechte intenties bijna letterlijk je huis komt binnen gewandeld. EyePet, vanaf nu ook draagbaar leedvermaak voor de allerkleinsten. Of dat zou toch moeten.
Eye of Judgement was de eerste game die gebruik maakte van een techniek die een paar maanden later de komst van EyePet introduceerde: met behulp van de PlayStation Eye en bijpassende "magische" kaart een virtueel wezen in je woonkamer toveren. En hoewel de toen nieuwe manier van gamen al veel monden liet openvallen, bleef het succes enigszins beperkt. Door EyePet naar de PSP te brengen hoopt Sony een nieuw leven te geven aan een uiterst aaibaar diertje dat eigenlijk al half doodgeknepen in zijn kooitje ligt, omdat je telkens een hele poos mag wachten tot alles geladen is.
Niet om mee te nemen
Bij aanvang wordt uitgelegd hoe het systeem achter EyePet precies werkt. Je monteert de camera op je PSP, legt het kaartje voor je op tafel en bekijkt dan hoe het wezentje voor het eerst het zonlicht aanschouwt. Tijdens zijn geboorte krijg je de mogelijkheid om als een gek op de vierkant-toets te drukken om het toch wel schattige snoetje te vereeuwigen.
Nadat je gevraagd wordt een gepaste naam te kiezen, zal je ook een loksignaal moeten inspreken. Je instructeur raadt je aan om te fluiten, maar ook handgeklap zou zonder problemen de aandacht van het wezentje moeten trekken. Naast de camera, magische kaart en een fluitsignaal zal je tevens flink wat tafelruimte nodig hebben. Deze ruimte zal gebruikt worden voor het spelen van minigames en om je pet niet plotseling op onrealistische wijze naast je bureau te zien zweven. Geraakt je PSP de verbinding kwijt met de kaart, dan gaat de Pet in een luchtbel en wordt hij onspeelbaar tot je handheld de verbinding weer opraapt. Spelen op het vliegtuig of zelfs de bus is hierdoor niet aan te raden. En liet dat nu net de reden zijn waarom we bij aanvang niet geheel negatief tegenover deze titel stonden.
Mini-mini-minigames
Ook zonder de kaart en gepaste ondergrond, zal je aan de slag kunnen met je pet. Door het te laten terugtrekken naar zijn nest, kan je zijn looks gaan veranderen (met nieuwe kledij en kapsels), de fotogalerij bekijken en hem onder andere een grondige poetsbeurt geven. Maar in feite draait alles om het uitlaten van je wezen, om hem te laten genieten van de natuur en het spelen van minigames. Deze spelletjes zijn echter niet veel soeps en brengen geen meerwaarde, integendeel. Zo kan je onder andere racen, vissen en met een bootje varen. Bij de laatste is het de bedoeling om al blazend in de microfoon je bootje vooruit te krijgen. Als je deze tot een goed einde brengt, word je beloond met extra kledingstukken. Dat klinkt eenvoudig, maar de uitwerking van de minigames is te zwak om er echt van te kunnen genieten. Vooral tijdens het racen hadden we het soms lastig gehad om de PSP niet tegen de grond te smakken.
Het diertje weigert vaak commando's die jij beveelt omdat je de camera niet op ideale afstand houdt of je beestje het fluitsignaal zogezegd niet gehoord heeft. Maar het ergste van de zaak is dat de camera in principe overbodig is, aangezien de omgeving niet gebruikt wordt. Het maakt dus niets uit of je de game speelt op de grond, salontafel of op de buik van je schoonmoeder. Het concept is na al die jaren nog steeds vernieuwend, maar toch hadden we tegenover het origineel wat meer innovatie verwacht. Van plan om je kleinere broertje blij te maken? Probeer het dan eerst met een lolly.
