007 is helemaal terug. Special agent James Bond van MI6 is tegenwoordig weer redelijk succesvol in de bioscopen en dus kan de gameswereld niet achterblijven. GoldenEye heeft op Wii een succesvolle remake gekregen en voor Xbox 360 en PS3 is er met Blood Stone ook een Bond-game. Tijd om na te gaan of Blood Stone de zoveelste succesvolle missie is van de wereldberoemde spion.
Soms wel, meestal niet zo leuk
Blood Stone is geen remake en dus krijgen we Daniel Craig voorgeschoteld als James Bond. Samen met Dame Judi Dench verleent hij zijn stem en gezicht aan het spel en als Bondgirl krijgen we Joss Stone op ons bord. Nu zou je in een game rond James Bond ook een of andere ster verwachten als grote boosdoener, maar spijtig genoeg is dat niet het geval. Sterker nog, een echte snoodaard is er eigenlijk niet aanwezig en daarin zit al onmiddellijk een groot probleem. Blood Stone mist diepgang in het verhaal. Je wordt over de hele wereld gesleurd, van Monaco tot China, maar een echt verhaal is er eigenlijk niet. Je zit achter verhandelaars van biochemische wapens aan, maar je zit niet echt een specifieke villain op de hielen. Wanneer je dan toch het echte grote meesterbrein ontmaskerd hebt, is het spel plotsklaps gedaan. Dat is ook al vrij snel, want je zal amper een vijftal uurtjes bezig zijn met de singleplayer campagne.
Tijdens die schamele uurtjes zal je bezig zijn met twee dingen. Ten eerste zal je een hele hoop vijanden overhoop knallen. Dit doe je door je ergens te verschuilen, rustig te mikken en vervolgens weer even uit je cover te komen en driekwart van je (niet al te slimme) vijanden met een headshot om zeep te helpen. Af en toe zal je uit verveling eens overschakelen op handgevechten en een takedown uitvoeren, waarbij je met een druk op de knop je vijand stevig met het hoofd tegen een muur knalt. Per takedown die je uitvoert, krijg je een Focus Aim, waarvan je er maximum drie kan hebben. Dit zijn one shot kills, die nooit hun doel zullen missen. Dit alles om maar aan te tonen dat de moeilijkheidsgraad veel te laag ligt. Dit komt ook door je geweldige smartphone, die al je vijanden netjes aanduidt, zelfs al zijn die nog goed verborgen. Die smartphone is trouwens het enige gadget dat je ter beschikking krijgt. Daarmee kan je dus vijanden opsporen, maar je kan er ook computers mee kraken of hem inzetten als een soort gps. Spijtig genoeg kan je dat allemaal niet echt spannend noemen en blijf je als gamer toch een beetje op je honger zitten op het vlak van coole gadgets. Alles is ook veel te lineair en je lijkt vrijwel de hele tijd doorheen een gang van schietpartij naar schietpartij te lopen.
Het tweede belangrijke onderdeel van het spel, want daar waren we eigenlijk over bezig, zijn auto- en bootachtervolgingen. Die zijn op zich wel leuk en spannend en zijn ook een welgekomen afwisseling van al die generische schietgevechten. Toch zitten ook hier weer enkele mankementjes in. Je zal geregeld opnieuw mogen beginnen, omdat je je doelwit uit het oog verloor na een botsing of doordat je met je auto in het water bent gesukkeld. Het zal ook meer dan eens gebeuren dat je ergens op of in vliegt, want de omgeving is niet altijd even duidelijk – over blauw ijs omringd door blauw water rijden bijvoorbeeld – en je wordt bijna verplicht om constant volle gas te geven om de achtervolging tot een succesvol einde te brengen. Je zal wel het meeste plezier beleven aan deze stukken. Spijtig genoeg nemen ze slechts een klein deel van het spel in en kunnen ze dus maar af en toe je gedachten weghalen van de eentonige schietgevechten.
Kijk daar, een grijze muur
Grafisch is Blood Stone ook al niet bepaald een hoogvlieger. Dench, Craig en Stone zijn zeker herkenbaar, maar hun gezichten vertonen geen enkele vorm van emotie tijdens de cutscenes. Soms lijkt het erop alsof ze tijdens de ontwikkeling een gezicht hebben gemaakt en dit dan maar steeds weer hebben gebruikt en ze enkel de mond op de juiste momenten open en dicht lieten gaan. Ook de omgevingen zijn meer dan eens van bedenkelijke kwaliteit. Je zal je dikwijls in een industriële of stedelijke omgeving bevinden en blijkbaar was dat voor de ontwikkelaars het perfecte excuus om zoveel mogelijk grijs te gebruiken. Zelfs de inrichting van sommige gebouwen is vrijwel helemaal in het grijs gebeurd. Na het maken van dat ene gezicht hadden ze dus blijkbaar ook nog maar één kleur over. Soms tonen ze echter wel een mooie omgeving, zoals tijdens de achtervolgingen. Daar is het allemaal een stuk beter afgewerkt en met regelmatig enkele ontploffingen om je heen is het een stuk spannender dan wanneer je gewoon aan het rondlopen bent. Je vraagt je dan soms af waarom ze dit niet doorheen het hele spel konden doen.
De films en in mindere mate de games van James Bond staan ook bekend voor hun muziek. Misschien dat Blood Stone dan hier nog iets kan goedmaken, maar zelfs daar faalt het spel. De voice acting is niet al te best te noemen, zelfs niet van de grote sterren, en de muziek is vrijwel nooit prominent aanwezig. Pas helemaal op het einde, tijdens de credits, krijg je eens een staaltje te horen van muziek die de naam Bond waardig is, veel te laat dus.
O ja, er is ook een multiplayer
Blood Stone heeft een multiplayer met drie modi: Team Deathmatch, Last Man Standing en Objective. Hierin kan je experience verzamelen en zo een hoger level verkrijgen en skins vrijspelen. Je zal het echter moeten doen met dezelfde gameplay als in de singleplayer en zelfs tegen levensechte tegenstanders wordt die er niet beter op. Misschien hadden ze er beter enkele modi met auto’s of boten ingestoken, aangezien dat de leukste stukken van het spel zijn. De kans is groot dat ze hebben besloten om een multiplayer toe te voegen, om de veel te korte speelduur te verlengen en omdat dat nu eenmaal wordt verwacht tegenwoordig. Veel tijd en moeite hebben ze er wel niet ingestoken.
