Professor Layton heeft op een paar jaar tijd een mooie reputatie opgebouwd als een mooi en intrigerend avontuur waarbij je steeds maar verder speelt om die volgende puzzel op te lossen en het verhaal stap voor stap te ontrafelen. Zou deze derde telg – na Curious Village en Diabolical Box – het niveau van de reeks weer alle eer aandoen of begint er sleet op de formule te zitten?
Het basisprincipe van Professor Layton-spellen is behoorlijk eenvoudig. De speler krijgt een hele resem puzzels voorgeschoteld en moet eigenlijk gewoon zijn hersens breken over hoe hij die tot een goed einde kan brengen. Dit geheel wordt over het algemeen in een verhaaltje gestopt waarin Professor Layton en zijn jeugdige assistent Luke op onderzoek moeten gaan om zo het mysterie te ontrafelen.
Yesterday is history, tomorrow is a mystery
Een constante in de wereld is de tijd. Het zou dus maar rampzalig worden als er daarmee geknoeid wordt. Jammer genoeg voor professor Layton en Luke – maar gelukkig voor de fans van de reeks – blijkt er ook daadwerkelijk iets te zijn fout gegaan. Het begint allemaal met een brief van Luke aan zichzelf, waarbij de afzender zich blijkbaar ettelijke jaren in de toekomst bevindt. Omdat zoiets wetenschappelijk nogal onaannemelijk lijkt, besluiten ons hoog-gehoed hoofdpersonage samen met zijn kleine kornuit op onderzoek te gaan. Al snel vallen ze van het ene mysterie in het andere en merken ze dat er toch enige waarheid lijkt te schuilen achter de brief die Luke aan zichzelf schreef.
Net zoals bij de vorige versies wordt het mysterie slechts stapvoets onthuld en krijg je steeds meer informatie naarmate je speelt, waardoor je al snel gedreven wordt om toch maar dat minuutje, kwartiertje, uurtje verder te spelen. Zo is het wel intrigerend om een winkel binnen te lopen en twee minuten later terug buiten te stappen en te merken dat er zogenaamd al vijf jaar voorbij is. Als professor Layton zelf geïmpliceerd lijkt, heb je een extra reden om door te spelen.
Studio Ghibli
Al wie bovenstaande tussentitel herkent, weet meteen waar het over gaat. Studio Ghibli is verantwoordelijk voor een aantal pareltjes in de filmwereld (Howl's Moving Castle, Spirited Away, Grave of the Fireflies, …) en heeft een zeer unieke stijl qua tekenen. De tekenstijl van Professor Layton-games valt dan ook zeer goed te vergelijken met deze studio – die trouwens onlangs een deal heeft gesloten met de makers van Professor Layton voor toekomstige projecten.
De stijl heeft iets onschuldigs, iets unieks. Het is overduidelijk een tekenfilm, maar toch charmeren de tussenfilmpjes en de animaties in die mate dat je er meteen een hele film van zou willen zien. Het magische dat Studio Ghibli op het televisiescherm weet te toveren, lijkt Level-5 ook in zijn presentatie van deze reeks te kunnen steken. Er valt dan ook niks op aan te merken en het behoort bij het beste dat je op een DS kan vinden.
Een klein minpuntje is echter wel dat de communicatie niet altijd even consequent wordt aangepakt, iets wat een inherente ziekte lijkt te zijn van DS-games. Zo krijgen we het ene moment een mooie dialoog voorgeschoteld en – hoewel er niks veranderd is – het andere moment krijgen ze geen woord over hun lippen, terwijl de tekst wel voort ratelt op je scherm. Als ze de zin erop dan wel weer hun stembanden gebruiken, is het moeilijk te vatten waarom het soms wel en soms niet kan.
