Bij Square-Enix schept men graag wat variatie in de verschillende games die men publiceert en dat wordt weer eens bewezen met Theatrhythm Final Fantasy. Het spel, ontwikkeld door Indieszero, biedt spelers met gevoel voor ritme een uitdaging in de vorm van bekende melodieën uit de Final Fantasy-reeks. Voor fans klinkt het alvast als muziek in de oren, maar de vraag blijft evenwel of de combinatie tussen ritme en RPG een geslaagd concept vormt.
Er zijn niet veel franchises die zich aan een ritmische game kunnen wagen, maar de muziek van Final Fantasy heeft nogal eens de neiging om bij te blijven hangen en dat zullen de ontwikkelaars van Theatrhythm geweten hebben. Het spel bevat meer dan 65 liedjes uit de dertien delen van de hoofdreeks, wat neerkomt op minstens vijf liedjes per deel. Als je een Final Fantasy hebt gespeeld, is de kans heel groot dat je de songs ervan zal herkennen en zelfs al eens kippenvel krijgt.
Een compilatiespel als dit, dat andere games uit verschillende decennia samenbrengt, zou problemen moeten hebben met het samenbrengen van visuele stijlen. Hier heeft men echter een briljante oplossing bedacht. Door het uiterlijk van alle personages aan te passen en ze kleine cartoonversies te geven (chibi voor de kenners), is men erin gelukt om de personages er te laten uitzien alsof ze daadwerkelijk in hetzelfde spel samen horen. Dit zorgt voor een geslaagde presentatie en dat doet een nostalgische ervaring als deze eer aan. Naast de visuals is ook de muziek in orde. Het kan geen simpele taak geweest om de goede muziek uit elke titel te halen, maar ondergetekende vindt de keuze alvast juist gemaakt.
Het verhaal is redelijk simpel, en gelijkaardig aan dat van Dissidia: Final Fantasy voor de PlayStation Portable. Alles draait rond de strijd tussen de goden Cosmos en Chaos en jij moet met de protagonisten uit Final Fantasy vechten voor de godin Cosmos, die het goede vertegenwoordigt. Je begint door een party samen te stellen, bestaande uit vier leden. Elke Final Fantasy biedt je in het begin slechts één personage aan, maar later kan je er meer bijwinnen en je party kan op elk moment gewijzigd worden.
Vervolgens kan je aan de slag. Je krijgt eerst nog een flinke dosis tutorials, maar uiteindelijk zal je op het scherm van de Series-modus kunnen kiezen met welk deel van de reeks je wil spelen. Elk deel geeft je dan een Opening Theme, een Battle Music Stage (BMS), een Field Music Stage (FMS), een Event Music Stage (EMS) en een Ending Theme. Over de BMS, FMS en EMS volgt meer, maar het komt er uiteindelijk op neer dat deze drie vormen van liedjes de effectieve gameplay vormen, waarbij je door met de stylus op het onderste scherm te tikken, erover te glijden en het tijdelijk aangeraakt te houden, op drie verschillende manieren de songs moet voltooien. Het klinkt als een simpele formule, maar op de hogere moeilijkheidsgraden wordt het behoorlijk lastig en het verbeteren van je eigen scores kan een verslavende werking hebben.
Naast de Series-modus zijn er nog de Challenge- en Chaos Shrine-modi. Bij Challenge kan je elke song individueel herspelen en nieuwe moeilijkheidsgraden vrijspelen door goede scores te behalen. Chaos Shrine biedt een ander soort uitdaging, door telkens een moeilijke en willekeurige FMS en BMS te serveren, waarvan je de titel niet kan zien. Je moet dus zelf het liedje herkennen en meteen bespelen. Zo verzamel je allerlei items, kan je personages vrijspelen en krijg je nieuwe Dark Notes. Deze Dark Notes geven je dan nieuwe uitdagingen en deze kan je trouwens met anderen uitwisselen via StreetPass.
Fans worden met Museum ook nog eens op hun wenken bediend. Hier kan je immers vrijgespeelde muziek en filmpjes beluisteren en bezichtigen en CollectaCards, kaarten die je tijdens het spelen verzamelt, aanschouwen. Voorts vind je er onder Records allerlei door het spel bijgehouden data terug.
