Wie de Burnout-franchise al kent van voor de laatste Burnout Paradise herinnert zich zonder twijfel nog de ondertussen legendarische Crash Mode, een spelmodus die nog maar weinig met racen te maken had. Het enige wat je moet doen is een druk kruispunt oprijden, een willekeurig slachtoffer in de flank grijpen en dan zoveel mogelijk schade zaaien met je brandende wrak. In Burnout Crash! voor XBLA en PSN toont Criterion dat het deze publiekslieveling nog niet helemaal vergeten is, al blijken er toch enkele gaten te zitten in het geheugen van de Britten.
Breuk met het verleden
Met dat laatste doelen we trouwens helemaal niet op feit dat de traditionele 3D-gameplay plaats heeft moeten ruimen voor een nieuw top-downperspectief. Al bij de aankondiging van Burnout Crash! was immers duidelijk dat het camerastandpunt moest bijdragen aan de arcade-stijl van deze game. In de praktijk blijkt dat deze keuze zeker geslaagd is en goed aansluit bij de nieuwe speltypes die werden uitgewerkt. Je mag natuurlijk ook niet uit het oog verliezen dat het hier om een XBLA- en PSN-game van een tiental euro gaat, waarvan je niet kunt verwachten dat het over een volledige 3D-engine beschikt.
In de traditionele Crash Mode was het vooral zaak om zoveel mogelijk toevallige passanten mee te sleuren en daardoor voor een grote metalen en financiële puinhoop te zorgen. Dat deed je niet alleen door je wagen vakkundig in de meute te sturen, maar ook met behulp van de Crashmeter die zich samen met de toenemende ravage vulde en die je toeliet om ook na de eerste impact verder voor ontploffingen en bijkomende brokken te zorgen. Af en toe eens een auto laten passeren was niet zo erg en soms zelfs noodzakelijk om je te kunnen focussen op de grootste potentiële brandhaarden. Kort gezegd: de nadruk lag op zo veel, zo hard en zo maniakaal mogelijk de explosies aan elkaar te rijgen – en tegelijkertijd hopen fun te beleven, want wie houdt er nu niet van ontploffingen? Het antwoord is, vreemd genoeg: de belangrijkste spelmodus van Burnout Crash!…
Road Trip heet die modus, die je als vanouds met een ronkend vehikel op topsnelheid laat inrijden op een van de 18 kruispunten waar je verondersteld wordt om voor de nodige ravage te zorgen. De crash eindigt op het moment dat er vijf van de AI-bestuurde wagens zonder deuk of schrammetje het kruispunt kunnen afrijden. Het is dus nog steeds de bedoeling dat je elke aankomende wagen rijp maakt voor de schroothoop, al is het gebruiken van je continu opvullende Crashmeter om telkens weer voor een nieuwe ontploffing te zorgen vreemd genoeg niet altijd de beste optie. De meest effectieve manier om te garanderen dat al het verkeer geblokkeerd wordt op het kruispunt bestaat eruit om zoveel mogelijk gecrashte wagens en bussen in het midden van elk rijvak te krijgen. De Crashmeter vult immers niet snel genoeg op en de kruispunten zijn dikwijls ook te groot om al het afstoppingswerk voor je eigen rekening te nemen.
Opletten voor explosies
Waarom kun je dan niet gewoon lekker knallen dat het een lieve lust is? Wel, de reden is even simpel als contradictorisch: explosies maken auto’s stuk. Je moet dan wel de wagens die nog rijden vernietigen, maar je wil tegelijk heel voorzichtig omspringen met de barricade van gecrashte voertuigen die je zorgvuldig hebt samengesteld om het kruispunt te blokkeren. Door in de buurt van deze barricades te gaan exploderen, blaas je ze zeg of zorg je er in het slechtste geval voor dat ze zelf beginnen branden, uiteindelijk ontploffen en door een kettingreactie de hele wegversperring op ruimen zodat alle inkomende wagens vrij spel krijgen en je binnen de 10 seconden een game over-scherm te slikken krijgt.
Zelfbeheersing is dus belangrijker dan zoveel mogelijk vernieling zaaien op korte tijd, waardoor de spelmodus eerder aanvoelt als een puzzelgame dan als een reïncarnatie van de oude Crashmodus. Dat je eigenlijk aan het puzzelen bent wordt ook duidelijk gemaakt door het feit dat het patroon van de AI-auto’s telkens hetzelfde is wanneer je dezelfde level opnieuw speelt. Daardoor kun je dus enigszins anticiperen op de rijvakken en richtingen van waaruit je verkeer kunt verwachten en waar je blokkades moet in stand houden. Op zich is deze masochistische vorm van tactisch celibaat nog wel leuk voor wie geen probleem heeft om van de explosie-knop af te blijven. Jammer verbrodden elementen waar je zelf niet echt controle over hebt regelmatig de pret.
