HD-collecties zijn in. Uitgevers hebben ontdekt dat gamers maar al te graag oude klassiekers nog eens willen spelen, zeker nadat ze een oppoetsbeurt hebben gekregen. De nieuwste in het rijtje is de Ico Collection, een verzameling van twee games waar heel veel gamers al van hebben gehoord, maar die heel veel gamers ook nog nooit gespeeld hebben. Enkel jaren na hun eerste uitgave kunnen gamers van de huidige generatie zien wat ze eigenlijk gemist hebben.
Ico
In 2001 kwam Team Ico op de proppen met hun eerste game, simpelweg Ico genaamd. De kritieken waren lovend en al snel werd deze titel een cultklassieker die elke bezitter van een PS2 gespeeld moest hebben. Tien jaar na datum kunnen we opnieuw genieten van Ico, ditmaal voor PS3 en met opgepoetste graphics.
In Ico neem je de rol op van Ico, of wat had je gedacht. Deze jonge held wordt in het begin van het spel opgesloten in een tombe, binnen in een groot kasteel, als offer aan de een of andere godheid. Ico heeft immers horens op zijn hoofd staan en daar zijn ze in zijn dorp niet zo blij mee. Ico kan echter uit de tombe ontsnappen en gaat op zoek naar een weg uit het kasteel. Al snel komt hij Yorda tegen. Deze jonge vrouw – ze is twee koppen groter dan Ico – werd ook gevangen gezet in het kasteel en Ico besluit haar mee op sleeptouw te nemen. Later komen we te weten dat Yorda de dochter is van de Queen, de vrouw des huizes. Die is echter niet van plan om haar dochter zomaar vrij te laten. Dat is het simpele verhaal van Ico, dat enkel en alleen als vehikel dient om de gameplay van het spel te dragen.
Puzzelen maar
Die gameplay is gestoeld op twee simpele onderdelen, die samen wel voor een aangenaam spel zorgen. Het eerste kleinere onderdeel zijn gevechten met een soort schaduwmonsters. Dit zijn zendelingen van de Queen en ze hebben het altijd gemunt op Yorda. Jouw taak bestaat er dan in om haar uit de klauwen van deze zwarte figuren te houden, koste wat kost. Lukt dat niet dan is het afgelopen met spelen. De gevechten komen niet zo vaak voor en zijn zelden echt moeilijk. Ze moeten vooral voor een beetje afwisseling zorgen tijdens het spelen.
Het tweede en belangrijkste onderdeel van de gameplay zijn puzzels. Het kasteel waarin je rondloopt is opgebouwd als een groot doolhof, waaruit jij samen met Yorda een uitweg moet zoeken. Dat zou vrij gemakkelijk zijn, moest er niet een probleem zijn. Yorda is een pak minder mobiel dan Ico. Ze kan niet op touwen klimmen, kan niet zo hoog en ver springen enzovoort. Daarom is het aan Ico om een weg voor haar te banen. Dit kan hij doen door deuren te open of verhogen klaar te zetten, zodat ze toch in de volgende ruimte kan terecht komen. Omdat je eigenlijk altijd die dubbele puzzel moet oplossen, zal je serieus wat denkwerk moeten verzetten om het spel tot een goed einde te brengen. Ico is uitdagend en zal je zeker aan het denken zetten, maar het is nooit frustrerend. Alle puzzels zitten vrij logisch in elkaar en er zijn nooit duizend mogelijkheden, waarbij je door de bomen het bos niet meer ziet. Het enige probleem dat je af en toe eens zal tegenkomen is een tegenstribbelende camera. Hierdoor kan je af en toe wel eens het overzicht verliezen, waardoor je een logische volgende zet mist.
Sfeer te over
Ico werd tien jaar geleden geprezen vanwege zijn simpele en uitdagende gameplay, maar de echte ster was de sfeer die werd gecreëerd. De eerste en meest zichtbare factor waren toen de graphics, die ver boven het gemiddelde niveau zaten. Dat is nu natuurlijk niet meer het geval. Ico kreeg dan wel een HD-jasje, het mist nog altijd het detail dat we tegenwoordig gewoon zijn. De wereld van Ico is gelukkig nogal kaal, een bewuste keuze van de ontwikkelaars. Hierdoor valt het minder op dat de graphics van een iets lager niveau zijn. De personages, Ico en Yorda, zien er trouwens wel vrij mooi uit. Grafisch heeft Ico dus niet helemaal de tand des tijds overleefd, maar dat is natuurlijk geen schande.
Wat wel perfect de jaren heeft doorstaan, is het geluid of eerder het gebrek daaraan. Tijdens de acht tot tien uren die je aan Ico zal besteden, krijg je meestal enkel achtergrondgeluiden te horen. Het blazen van de wind, je personages die rondlopen, vogeltjes die fluiten en stromend water zullen voor het overgrote deel je soundtrack zijn. Slechts op enkele momenten zal je een deuntje te horen krijgen. Verwacht je dan niet aan een bombastisch lied, maar eerder aan een begeleidend geluid, dat perfect de sfeer van het moment zal weergeven. Samen met de hele fijne gameplay is het dit geluid dat van Ico nog steeds een topper maakt.
Zelfs tien jaar na datum is Ico een spel dat je nog altijd eens een keertje moet spelen. De graphics zijn dan misschien niet meer zo geweldig, de rest van het spel is dat wel. De gameplay is bewust heel simpel gehouden, maar zal raar of zelden vervelen. Ondanks het gezapige gevoel dat je soms krijgt terwijl je speelt, wordt Ico nooit saai. Het geluid draagt daarnaast op briljante wijze bij aan deze eenvoud, waardoor Ico nog steeds een pareltje is.
