Er verschijnen de laatste tijd heel wat remakes op PlayStation Network. Zo ook Dragon’s Lair, een game die in 1983 te bewonderen was in de arcadehallen. Deze game mag op zijn minst revolutionair genoemd worden. Een game die volledig gebaseerd is rondom quick-time events was ongekend in die tijd, maar is dat anno 2011 nog genoeg?
In Dragon’s Lair doorloop je het verhaal van de dappere ridder Dirk the Daring. De klungelige held is hopeloos verliefd op de wonderschone, en ietwat sletterige, prinses Daphne. Als ze wordt ontvoerd door de kwaadaardige draak Singe gaat Dirk er natuurlijk meteen achter aan. Om het uiteindelijk te mogen opnemen tegen de draak en je geliefde te redden zal je eerst zijn kasteel vol vallen en vijanden moeten trotseren – bizar op zich, want welke draak heeft er nou een kasteel- en dit allemaal via quick-time events.
Als je tegenwoordig aan een game met quick-time events denkt kom je al snel uit op Heavy Rain. Dragon’s Lair gaat echter bij lange na niet zo diep. Bij deze interactieve tekenfilm gebruik je enkel de pijltjestoetsen en de x-knop tijdens de quick-time events, maar dit betekent niet dat je op je dooie akkertje door het spel heen gaat. Je reflexen moeten van bijzonder hoog niveau zijn wil je elke keer op tijd de juiste knop in drukken. Zoals verwacht lukt dit meestal niet, waarna dappere Dirk een pijnlijke – maar vaak bijzonder grappige – dood sterft.
Doodgaan mag dan op bijzonder grappige manieren gaan, vervelend is het nog wel. Standaard krijg je drie levens mee tijdens je queeste, maar je kunt in het menu dit aantal ophogen naar vijf of oneindig. De meeste zullen dit ook wel nodig hebben, want het is vrijwel onmogelijk de game met drie of vijf levens te doorlopen als je niet weet wat je staat te wachten. De enige manier om prinses Daphne te redden is dan ook de hele game uit je hoofd leren. Niet echt ons idee van plezier.
Doordat je razendsnel moet reageren op de acties van Dirk zullen je ogen constant gefocust zijn op de linker onderhoek van je beeldscherm – hier verschijnen namelijk de quick-time events. Dit zorgt ervoor dat je nauwelijks iets meekrijgt van de gevaren die Dirk moet trotseren en de prachtige manier waarop dit in beeld verschijnt. En dat is erg jammer, want de game doet ons denken aan de Disney-films uit dezelfde tijdsperiode. Het heeft gewoon een bepaalde charme; die je tijdens het spelen helaas niet meekrijgt.
Gelukkig hebben de makers daarom ook de Game Watch-modus in het spel gestopt. Deze modus laat je zien hoe een foutloze rit door de game er uit ziet – zonder ook maar een knop aan te raken. Het is goed dat het erbij zit, maar het haalt wel een beetje het nut weg van de game. Waarom zou je jezelf frustreren met het spelen van de game als je het grootste pluspunt (de prachtige filmpjes) van de game op je gemakje kunt bekijken?
