Mensen worden wel eens een dagje ouder en iedere nieuwe generatie krijgt zo wel zijn eigen rages. Kijk maar eens terug naar jullie kindertijd. Wie had er nu niet gehoord van flippo’s, knikkers of de Power Rangers? Eén rage wil echter maar niet doodgaan. Om de zoveel jaar komt deze franchise terug naar boven en worden we weer allemaal gehypnotiseerd door zijn schattigheid en de verslavende gameplay. Ik heb het hier natuurlijk over de Pocket Monsters, beter bekend als Pokémon.
Heb je het ooit eens meegemaakt dat een droom van jou echt uitkwam? Voor één iemand is dit 15 jaar terug alvast gebeurd. Een droom waarin wij allemaal meespeelden en waarin we ons bezighielden met het vangen van vreemde insecten om die met elkaar te ruilen om zo één van elke soort te kunnen bekomen. De droom kwam van de Japanner Satoshi Tajiri, een doordeweekse man die op een dag de Nintendo Game Boy ontdekte. Na het uitleggen van zijn idee aan zijn vrienden lukte het hem om het bedrijfje 'Game Freak' op te richten. Tajiri legde vervolgens een paar keer zijn idee uit aan Nintendo, maar het lukte hem niet hen te overtuigen. Gelukkig kwam Shigeru Miyamoto er zich mee moeien en kreeg Tajiri eindelijk het startschot om aan zijn grootste project ooit te beginnen.
Op 27 februari 1996 kwamen zowel Pokémon Red als Pokémon Green in Japan op de markt en dat was dan ook het begin van een ongekende rage. Het was echter niet meteen een bom die insloeg. De ervaringen met de games gingen van mond tot mond en beide games verkochten vrij traag in het begin. Het was dankzij Pokémon nummer 151, beter bekend als ‘Mew’, dat de games lanceerden. Mew werd op het laatste ogenblik in de game gestoken, maar was ultra zeldzaam en niet normaal te verkrijgen. Via verschillende wedstrijden moesten de gamers er zien aan te geraken en de verzamelaars vochten dan ook om eentje te pakken te krijgen. Later werd ook nog Pokémon Blue uitgebracht die enkele andere te vangen monsters bevatte dan de overige games.
Naast de games kwam er ook een animatiereeks op tv. Het nam dezelfde regio en personages van de games over, maar de held en het verhaal lagen er los van. Ash Ketchum en de gele muis Pikachu werden direct immens populair en kregen over de jaren al 13 films en evenveel seizoenen op hun naam. Iedere keer zie je hoe Ash en co. het opnemen tegen de slechteriken Jessie, James en Meowth van het slechte Team Rocket, terwijl ze de continenten binnen het Pokémon-universum verkennen.
Game Freak haalde alles uit de kast om de Pocket Monsters aan de mensen te tonen en na lang wachten mochten ook Amerika en Europa eind 1998 beginnen met het verzamelen van de beestjes. Pokémon Green bleef echter achter in Japan aangezien het de minst verkochte versie was, maar zolang we maar konden verzamelen en strijden waren wij tevreden. Het verzamelen ging ook door in het echte leven, want Game Freak bracht samen met Wizards of the Coast een kaartspel uit over Pokémon, waarin het verzamelen van de kaarten en het strijden met zogenaamde ‘decks’ (bundels van 40 – 60 kaarten) centraal stond.
De Game Boy herleefde terug volledig dankzij de Pocket Monsters, maar de spelers wouden meer. Door het zien van de anime werden verschillende kijkers verliefd op de kleine gele muis Pikachu. Dit bracht Game Freak op het idee om een speciale versie van Pokémon uit te brengen die meer verbonden was met de anime. Bij ons en in Japan kwam dan ook Pokémon Yellow: Special Pikachu Edition op de markt.
De game volgde in grote lijnen de anime en stak je in de schoenen van Ash Ketchum. Net zoals in de anime begon je met Pikachu, bleef de kleine Pokémon achter je lopen (hij haat PokéBalls) en kom je de gekende slechteriken uit de tv-reeks tegen. Zelfs de drie normale start-Pokémon kwam je in je avontuur tegen om aan je team toe te voegen.
De Nintendo 64 kreeg ook zijn Pokémon-dosis in de vorm van Pokémon Stadium 1 & 2. Beide games brachten 3D-gevechten op het scherm, maar bezaten geen afzonderlijk avontuur voor de speler om er op uit te gaan. Waar je wel de nodige vrijheid kreeg, was in Pokémon Snap, een game waarin je als fotograaf tewerk ging om de Pokémon in hun natuurlijke omgevingen te bekijken en op foto te zetten. De game bracht een frisse wind in de reeks en werd achteraf gezien als een echte must-have, al hadden we natuurlijk liever een RPG gezien.
